نئاندرتال‌ها ۶۰ هزار سال پیش روشی برای درمان دندان داشتند

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که دندانپزشکی نئاندرتال‌ها ۶۰ هزار سال پیش با کشف دندانی سوراخ‌شده در سیبری انجام می‌شده است. این یافته قدیمی‌ترین شواهد درمان دندان هدفمند در تاریخ را به جهان ارائه می‌دهد.

این دندان آسیای پایینی، متعلق به یک نئاندرتال بالغ، در سال ۲۰۱۶ در غار چاگیرسکایا (Chagyrskaya Cave) سیبری کشف شد. شواهد تجربی جدید تأیید می‌کند که حفره عمیق روی سطح آن با یک مته سنگی کوچک برای پاک‌سازی بافت‌های پوسیده ایجاد شده بود و درک ما از تکامل مراقبت‌های بهداشتی را تغییر می‌دهد.

کشف و بررسی دندان نئاندرتال‌ها

پژوهشگران با تجزیه و تحلیل میکروسکوپی دندان آسیای تقریباً ۵۹ هزار ساله نئاندرتال، دو ناحیه از پوسیدگی شدید را شناسایی کردند. یکی از این نواحی در محل تلاقی دندان با لثه قرار داشت که شیارهای مستقیم مشخصه خلال کردن دندان در آن مشاهده شد. ناحیه پوسیده دیگر با حفره‌ای به طول ۴.۲ میلی‌متر، عرض ۲.۸ میلی‌متر و عمق ۲.۶ میلی‌متر همپوشانی داشت که دارای علائم کوچکی در لبه بالایی خود بود.

تیم تحقیقاتی برای تایید منشا این علائم، آزمایش‌هایی را روی سه دندان انسان امروزی انجام دادند. این آزمایش‌ها نشان دادند که شیارهای مشاهده شده با حرکت چرخشی ابزارهای سنگی کوچک ساخته شده از جاسپر قابل تکرار هستند. نمونه‌های متعددی از ابزارهای سنگی با نوک‌های بلند و تیز که می‌توانستند برای این منظور استفاده شوند، پیش‌تر در غار چاگیرسکایا کشف شده بودند. جان دبلیو. اولسن، استاد بازنشسته انسان‌شناسی دانشگاه آریزونا و یکی از نویسندگان مقاله، بر این باور است که انجام این عمل تهاجمی و بقای فرد نشان‌دهنده درک پیچیده نئاندرتال‌ها از زیست‌شناسی انسانی و زمان نیاز به مداخله پزشکی است.

بیشتر بخوانید

• دانشمندان می‌گویند نئاندرتال‌ها غریبه‌ها را شکار می‌کردند و می‌خوردند!
• راز انقراض نئاندرتال ها فاش شد؛ آیا انسان مدرن قاتل پسرعموهای خود بود؟
• کشف گردنبند نئاندرتال‌ها در اسپانیا، هوش انسان‌های اولیه را بازتعریف می‌کند

شواهد دندانپزشکی در نئاندرتال‌ها

علامت‌های جویدن بر روی شیارهای اطراف حفره، نشان می‌دهد که این نئاندرتال نه تنها از این عمل جراحی جان سالم به در برده، بلکه برای مدت زمان قابل توجهی پس از آن زندگی کرده است. این موضوع به فعالیت‌های طبیعی جویدن اجازه داده تا شواهد مربوط به حفاری اولیه را تا حدی از بین ببرد. اگرچه دانشمندان نمی‌توانند با قطعیت کامل بگویند که حفره با مته دندانی سنگی ایجاد شده، اما مارینا لوزانو روئیز (Marina Lozano Ruiz)، باستان‌شناس زیستی که در زمینه دندان نئاندرتال‌ها تحقیق می‌کند، معتقد است علائم بسیار موضعی این حفره، فرضیه مته سنگی را محتمل‌تر از سایر توضیحات، مانند آسیب پس از مرگ فرد، می‌کند.

این کشف مرزهای تاریخ دندانپزشکی نئاندرتال‌ها را به حدود ۶۰ هزار سال پیش می‌کشاند که تقریباً ۴۵ هزار سال از قدیمی‌ترین شواهد درمان دندان در گونه هومو ساپینس (Homo sapiens) پیشی می‌گیرد. این گونه ما حدود ۱۴ هزار سال پیش در ایتالیا به درمان پوسیدگی دندان می‌پرداخته است. گرگوریو اوکسیلیا (Gregorio Oxilia)، استاد کالبدشناسی انسان در دانشگاه آزاد مدیترانه، اشاره می‌کند که این مورد استثنایی دقیقاً به این دلیل اهمیت دارد که نشان می‌دهد نئاندرتال‌ها قادر به واکنش به یک آسیب‌شناسی غیرمعمول با پاسخی بسیار هدفمند و از نظر فنی پیچیده بودند.