چگونه هوش مصنوعی آینده شهرهای ما را می‌سازد

شاه محمد، مدیر نوآوری هوش مصنوعی در شرکت مهندسی و طراحی سوکو، دیدگاه‌های خود را درباره نقش هوش مصنوعی در ساخت شهرهای آینده به اشتراک می‌گذارد.

آیا تا به حال در ترافیک مانده‌اید و فکر کرده‌اید «حتماً راه بهتری برای طراحی این شهر وجود دارد»؟ یا از کنار یک ساختمان عظیم رد شده‌اید و به این فکر افتاده‌اید که آیا این سازه به یک غول پرمصرف انرژی تبدیل خواهد شد؟

برای دهه‌ها، ساخت شهرها و شهرک‌ها فرآیندی کند و پیچیده بوده که عمدتاً به حدس‌های کارشناسی متکی بود. اما تصور کنید اگر بتوانیم به برنامه‌ریزان شهری قدرت زیادی بدهیم؟ چه می‌شد اگر آن‌ها می‌توانستند ده‌ها سناریوی مختلف آینده را آزمایش کنند، پیش از آنکه حتی یک بیل خاک را جابجا کنند؟

این دقیقاً همان چیزی است که در حال رخ دادن است. و بن‌مایه مخفی این تحول، هوش مصنوعی است.

شاه محمد در این باره توضیح می‌دهد: «هوش مصنوعی در سوکو در حال متحول کردن طراحی شهری و برنامه‌ریزی زیرساخت‌هاست؛ از طریق بهینه‌سازی فرآیندها، بهبود تصمیم‌گیری و ارتقای نتایج پایدار. این فناوری به ما امکان می‌دهد حجم عظیمی از داده‌ها را تحلیل کنیم، سناریوهای مختلف را شبیه‌سازی نماییم و محیط‌های شهری کارآمدتر و انعطاف‌پذیرتری خلق کنیم.»

به گفته شاه، هوش مصنوعی به تیم او این توانایی را می‌دهد که سوالات کلیدی مؤثر بر زندگی مردم در طراحی شهرهای آینده را مطرح کند: «هوشمندانه‌ترین روش برای ساخت این محله به منظور کاهش ترافیک و آلودگی چیست؟ چگونه می‌توانیم ساختمانی طراحی کنیم که در موج گرما خنک بماند بدون هزینه‌های گزاف برق؟» هوش مصنوعی می‌تواند هزاران احتمال را محاسبه کند تا بهترین مسیر پیش رو را پیدا نماید.

البته دنیای واقعی پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. اینجا یک شبیه‌سازی کامپیوتری منظم و مرتب وجود ندارد، بلکه پر است از آب‌وهوای غیرقابل‌پیش‌بینی، تأخیرهای ناگهانی و آشفتگی زیبای زندگی انسانی. این بزرگترین چالش پیش روست.

شاه می‌گوید: «بزرگترین چالش در اعمال مدل‌های داده‌محور به محیط‌های فیزیکی، پیچیدگی و تنوع شرایط واقعی است. اطمینان از اینکه مدل‌ها این شرایط را به دقت نمایش داده و بتوانند با شرایط در حال تغییر سازگار شوند، امری حیاتی است.»

پس چگونه با این چالش برخورد می‌کنند؟ پاسخ از پایه‌ها شروع می‌شود. آنها ابتدا خانه خود را مرتب می‌کنند. پیش از حتی فکر کردن به هوش مصنوعی، مطمئن می‌شوند اطلاعاتی که هوش مصنوعی از آن یاد می‌گیرد، کاملاً مستحکم و قابل اعتماد باشد.

شاه در این باره می‌گوید: «برای تضمین کیفیت داده‌ها و قابلیت همکاری بین پروژه‌ها، ما روش‌های دقیق حکمرانی داده را اجرا می‌کنیم، فرمت‌های داده را استانداردسازی نموده و از ابزارهای نرم‌افزاری سازگار استفاده می‌نماییم.»

شاید این حرف‌ها کمی فنی به نظر برسد، اما می‌توان اینطور تصور کرد: آنها مطمئن می‌شوند همه اعضای تیم از یک منبع واحد اطلاعات استفاده می‌کنند. وقتی همه ابزارهای نرم‌افزاری مختلف بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند و همه به اطلاعات اعتماد داشته باشند، هوش مصنوعی می‌تواند کار خود را به درستی انجام دهد. این رویکرد «تبادل بی‌وقفه داده و همکاری بین تیم‌ها و ذینفعان مختلف را ممکن می‌سازد.»

اما از میان همه کارهایی که هوش مصنوعی می‌تواند انجام دهد، شاید این بخش بعدی امیدوارکننده‌ترین کاربرد آن در طراحی شهرهای آینده باشد. این نشان می‌دهد که این فناوری می‌تواند واقعاً قلب داشته باشد.

شاه با تأمل می‌گوید: «پروژه‌های بسیاری وجود دارد که هوش مصنوعی در آنها تأثیر قابل‌اندازه‌گیری بر پایداری داشته است، بنابراین انتخاب یک مورد خاص دشوار است. اما اگر بخواهم نمونه‌ای را انتخاب کنم، پروژه‌ای را برجسته می‌کنم که در آن از هوش مصنوعی برای حفظ تنوع زیستی با شناسایی گونه‌های در معرض خطر و ارائه این اطلاعات به محققان استفاده شد.»

در این سناریو، فناوری به طبیعت در جلسات برنامه‌ریزی کمک می‌کند. مثل این است که هوش مصنوعی دستش را بالا می‌برد و می‌گوید: «صبر کنید، اینجا محتاط باشیم، یک خانواده از پرندگان نادر در این منطقه زندگی می‌کنند.» این به ما امکان می‌دهد با احترام به دنیای اطرافمان بسازیم.

پس فصل بعدی چیست؟ به گفته شاه، این موضوع درباره تبدیل آن گوی بلورین به یک راهنمای بلادرنگ است.

شاه توضیح می‌دهد: «به نظر من، بزرگترین فرصت هوش مصنوعی در بخش معماری، مهندسی و ساخت‌وساز (AEC)، در تحلیل پیش‌بینانه و خودکارسازی نهفته است. با پیش‌بینی روندهای آینده، شناسایی زودهنگام مسائل بالقوه و خودکارسازی وظایف معمول، هوش مصنوعی می‌تواند به‌طور چشمگیری کارایی را افزایش دهد، هزینه‌ها را کاهش دهد و کیفیت کلی پروژه‌ها را بهبود بخشد.»

همچنین می‌تواند به معنای پل‌های ایمن‌تر، جاده‌هایی که نیاز کمتری به تعمیر دارند و اختلال کمتر در زندگی ما باشد. این یعنی آزاد کردن افراد با استعداد از کارهای خسته‌کننده تا بتوانند بر ساخت شهرهای آینده‌ای تمرکز کنند که بیشتر با افرادی که آنها را خانه می‌نامند، هماهنگ باشد.